Σπάαασιμο

Έχω πολλά νεύρα. Στο παζάρι κινούμαι και τα σπάω. Βρίσκω πάγκους και τους ρίχνω. Έχω σπαστεί!!!!

Μου τη σπάει που όλα παρεξηγούνται από όλους.
Μου τη σπάνε οι σάπιοι άνθρωποι.
Μου τη σπάνε όσοι έχουν τα αρχίδια τους μόνο σαν σκουλαρίκια.
Μου τη σπάει το να με γράφουν και να μην το σκέφτονται καν.
Μου τη σπάει που όταν το κάνω εγώ σε αυτούς ακούω τον εξάψαλμο.
Μου τη σπάει το να γίνεται κύκλος στα λόγια μου και όλα να αλλάζουν νόημα.
Μου τη σπάει να μπαίνουν λόγια.
Μου τη σπάει να ερμηνεύουν τις πράξεις μου αλλιώς.
Μου τη σπάει όταν προσπαθούν να αποδείξουν κάτι στον εαυτούλη τους και γίνομαι εγώ ο εφαλτήρας.
Μου τη σπάει όταν κάποιοι θέτουν χαλαρά όρια και μετά όταν φτάσω εκεί μου λένε ότι ξεπέρασα τα όρια.
Μου τη σπάνε όσοι δεν έχουν ενδιαφέρον στη ζωή τους και προσπαθούν να το αποκτήσουν εις βάρος μου.
Μου τη σπάνε οι αγάμητες που το παίζουν θεογκόμενες.
Μου τη σπάει όταν κάποιος θάβει κάποιον να τον κάνει και παρέα.
Μου τη σπάει ο καταπιεσμένος που δε λεεί τίποτα για την καταπίεσή του, αλλά στη φέρνει από πίσω.
Μου τη σπάνε οι δήθεν φίλοι.
Μου τη σπάνε οι άσπονδοι φίλοι.
Μου τη σπάνε οι "φίλοι" που τους λες το πρόβλημά σου, γελάνε και κοιτάνε το χαζοκούτι.
Μου τη σπάνε αυτοί που κατηγορούν κάποιον για ότι κάνει, και μετά το κάνουν οι ίδιοι.
Μου τη σπάει πως νομίζουν ότι μπορούν να με κοροϊδέψουν, τον εαυτό τους κοροϊδεύουν.
Μου τη σπάει που μπαίνουν ανάμεσα στις φιλίες μου , παρερμηνεύοντας τα όσα λέω.
Μου τη σπάει που τραβάνε κολλήματα.
Μου τη σπάνε οι ψευτο-αριστεροί που το παίζουν δήθεν και κάνουν ότι τους καπνίσει.
Μου τη σπάνε οι δήθεν γενικότερα.
Μου τη σπάνε οι κλάιν μάιν.
Μου τη σπάνε όσοι μου χρωστούν και δε με πληρώνουν με τίποτα αν και έχουν πολλά περισσευούμενα.
Μου τη σπάνε αυτοί που δεν έχουν το θάρρος να σου πουν κάτι, αλλά σαν αδερφούλες μουρμουρίζουν λες και ζούνε σε καρτούν και κοιτούν την κάμερα.
Μου τη σπάνε οι πούστηδες (όχι οι ομοφιλόφιλοι).
Μου τη σπάνε αυτοί που τους παρέχεις τόσα και μετά σε μαχαιρώνουν.
Μου τη σπάνε αυτοί που προδίδουν οποιαδήποτε φιλία προς χάρη των γεννητικών τους οργάνων.
Μου τη σπάνε οι τρελοί που πρέπει να τους νταντέψω.
Μου τη σπάνε όταν δεν κρατούνε μυστικά.
Μου τη σπάνε όταν με εκθέτουν.
Μου τη σπάνε όταν ασχολούνται μαζί μου κακόβουλα.
Μου τη σπάει όσοι δε θέλουν την ευημερία και την ευτυχία των γύρω τους.
Μου τη σπάνε οι σάπιες παρέες και οι αλλαξοκωλιές.
Μου τη σπάνε οι σπόντες και οι μπηχτές, αν είστε άντρες πείτε τα μου face-2-face.
Μου τη σπάνε αυτοί που τους ταϊζω, τους ποτίζω και μετά μου τη φέρνουν.
Μου τη σπάνε αυτοί που τρώνε κολλήματα.
Μου τη σπάνε αυτοί που θέλουν να γίνουν το κέντρο του ενδιαφέροντος.
Μου τη σπάει που πάντα πάω να κάνω το καλό για κάποιον και μετά μου τη ρίχνει πισώπλατα.
Μου τη σπάει να επικοινωνούν μαζί μου μόνο όταν με έχουν ανάγκη.
Μου τη σπάει που όταν δεν ανταποκρίνομαι στην επικοινωνία αυτή βαφτίζομαι μαλάκας και κακός.
Μου τη σπάει που πολλοί θέλουν να εκμεταλλευτούν τα όσα λίγα ξέρω. Και ανάμεσα τους και σημαντικοί-μη χέσω- ψωνισμένοι κωλάνθρωποι.
Μου τη σπάει που τους ταριφάρω όλους και δεν φιλοτιμείται κανείς να αφήσει ένα γαμημένο 10λεπτο, έτσι για το γαμώτο και κάνουν λές και χέζω βενζίνη.
Μου τη σπάει που δεν φιλοτιμούνται ούτε καν να κεράσουν μια φορά στις 30 μέρες για το λόγο αυτό, για το γαμώτο!
Μου τη σπάει που όλους τους εξυπηρετώ και μετά βγαίνω και μαλάκας.
Μου τη σπάει να μου λένε ότι τα γάμησα όλα ενώ δεν έκανα κάτι.
Μου τη σπάει να ζηλεύουν τις φιλίες και τις σχέσεις μου και να μπαίνουν στη μέση για να μου τις χαλάσουν.
Μου τη σπάνε όσοι γύρω μου έχουν κολλήσει πάνω μου και μου πίνουν το αίμα.
Μου τη σπάει πως πρέπει να το ανέχομαι αυτό.
Μου τη σπάει πως πρέπει να λέω και ευχαριστώ.
Μου τη σπάει να χαλάω φαιά ουσία για όλους αυτούς.
Μου τη σπάει που τα κάνουν όλα τόσο περίπλοκα.

Και μου τη σπάει πως μπορώ να τους αλλάξω τα φώτα, σε όλους τους, αλλά αν το κάνω αυτό πρέπει να γίνω σαν αυτούς .
Μου τη σπάει πως αν και μπορώ να τους γαμήσω όλους και τις ανισσόροπες σχέσεις τους, φτάνει να ανοίξω το στομματάκι μου, δεν το κάνω.
Μου τη σπάει πως αν και έχω ράμματα για τη γούνα ολονών(κανενός, πραγματικά ΚΑΝΕΝΟΣ εξαιρουμένου) δεν παίρνω τη βελόνα να τους ράψω το στόμα και τον κώλο.
Μου τη σπάει πως όλο λέω πως θα ξεσπάσω, αλλά τα όριά μου είναι πραγματικά μεγάλα.
Μου τη σπάει πως κολυμπάω στα σκατά και στις βλέννες, τα οποία κρύβονται πίσω από αστραφτερά χαμόγελα, υπονοούμενα, γέλια και κρύες πλάκες. Και δε θέλω να σκατέψω κ εγώ.

Τέλος, μου τη σπάει πως κανείς από αυτούς δε θα τα διαβάσει όλα αυτά και αν τα διαβάσει θα πει ότι δεν πρόκειται για αυτόν.
Αλλά ξέρετε κάτι;

ΧΕΣΤΗΚΑ!

Μια νέα μέρα ξημερώνει στο νυχτοπάζαρο, μαζί της και ένας νέος Nocturnius. Και το καλό που σας θέλω μη τον εξωθήσετε...